19 december 2021. De dag dat de laatste harde lockdown i.v.m. Covid startte. De eerste dag van mijn ‘hardloopavontuur’. Voor deze dag heb ik een aantal keer eerder een poging tot hardlopen gedaan, tot dan toe weinig succesvol. De Coopertest en ‘piepjestest’ op de middelbare school, met de klas zo’n 2 kilometer hardlopen en toen we in Oss woonden een enkel rondje door de wijk in de buurt. Allen eindigden ze met hetzelfde: rood hoofd, hijgen en 3 dagen amper kunnen lopen door spierpijn in schenen, knieën en enkels.
We kunnen veilig stellen dat hardlopen niet mijn sterkste kant was en voor het gemak houd ik december 2021 dan ook even aan als de start van het hardlopen.
Zondag 19 december, dag 1 ‘leren’ hardlopen. En er moest een hoop geleerd worden..
Bij de Decathlon had ik een paar goedkope hardloopschoenen aangeschaft. Ik ken mezelf, een autist met hyperfocus, eerst maar eens kijken of ik deze interesse langer dan 2 weken vast kon houden voor ik overstapte naar professioneler materiaal.
Nu moet ik zeggen, hardlopen hoeft geen dure sport te zijn, maar investeren in een goed paar schoenen zijn de kosten mijns inziens echt wel waard. Maar nondeju, wat zijn die krengen duur! Gelukkig bieden platforms als Vinted splinternieuwe of nauwelijks gebruikte schoenen en materialen aan voor een stuk lagere prijs. Ik ben fan.
Anyways, na een paar tripjes op de gare schoenen van de Decathlon begaven mijn knieën en enkels het al snel, met een eerste blessure (eerste? Als in, er volgen er meer? Jup..) als gevolg. Bij de huisarts bleek het lopersknie te zijn. Te snel te veel willen doen en daarnaast een verkeerde stand van mijn voeten. Ik werd doorverwezen naar de fysio- en podotherapeut en met een aantal oefeningen en een mooie set steunzolen kon ik weer aan de slag.
Mijn gedachte bij hardlopen was nogal kortzichtig: je rent.. hard.. en dit doe je zo lang mogelijk. Dus ieder rondje probeerde ik zo snel mogelijk een stukje verder te komen. Tomatenhoofd en tong op de knieën na iedere ronde. Op Strava keek ik naar de resultaten en deze waren in mijn ogen goed. Ik ging steeds iets verder en steeds iets sneller. Maar comfortabel was het niet.
Daarnaast had ik geen idee van de statistieken. Pace/tempo begreep ik nog wel. Hoe lager het aantal minuten per kilometer, hoe sneller (duh). Hartslagzones werden al wat lastiger. Bij mij was deze óf in ruststand, óf ik ging rennen en had binnen 5 minuten een hartslag van 180bpm. En cadans was helemaal een raadsel. Deze was bij mij in het begin erg laag. ‘Mooi’ dacht ik. Lager zal vast beter zijn. Heel wat later leerde ik dat er met cadans het aantal stappen per minuut bedoeld werd en hoe lager de cadans, hoe hoger de kans op blessures (hoe langer de passen, hoe meer en hoe langer er gewicht op o.a. de enkels, knieën en gewrichten komt). Mijn familie is gezegend met lange benen en met het wandelen hebben we er vaak flink de pas in zitten. Nog steeds, met volle focus op de pasfrequentie en het gevoel dat ik dribbel als een Chihuahua, is mijn cadans nog wat laag. Blijven oefenen!
Ondertussen heb ik een aantal hardloopschema’s gevolgd, basiskennis opgedaan en al van een aantal (beginners)fouten geleerd. Daar waar ik bijvoorbeeld dacht dat je continu hard moest gaan om beter te worden, leer ik nu dat een lager tempo en met name een lagere hartslag, veel meer doet om te kunnen groeien. Mijn conditie wordt beter en de stukken waar ik op tempo loop, gaan steeds een stukje sneller.
Helaas ben ik laatst toch weer in dezelfde valkuil getrapt: te snel willen gaan.
Nu de conditie steeds een beetje beter wordt, wil ik graag verder rennen. 10-15km is mijn nieuwe doel. Ik hield er alleen even geen rekening mee dat mijn lichaam daar ook nog aan moet wennen. En zo volgde een tweede blessure: in de lies dit keer.
En dit vlak voor een nieuwe race: de City Run van Eindhoven. 5 kilometer. Ik hield me perfect aan het voorgestelde schema, maar negeerde daarbij signalen van mijn lichaam dat de training eigenlijk te fanatiek was. Met als gevolg: anderhalve week voor de race had ik dusdanig veel last van mijn lies dat ik amper kon lopen. Wel wat rust gehouden, maar ik moest.en.zou die race gaan lopen.
De eindtijd was best prima, maar natuurlijk niet waar ik op hoopte. Maar hopelijk leer ik ook hier van en ga ik steeds een beetje beter naar mijn gevoel en lijf luisteren.
Voor nu ligt de focus weer op herstel. Spierversterkende oefeningen en rustig aan het rennen weer opbouwen. En tussendoor lekker blijven zwemmen. Ik ben benieuwd hoe ik volgend jaar terugkijk op deze periode en waar ik dan sta. Let’s find out!
heel goed van je zus. ik ben trots op je. en wat we nog meer in de familie hebben is, als we iets in ons hoofd hebben, moet en zal het gebeuren. zet m op en wel een beetje naar je lichaam luisteren