‘Nou Thanja, dat is ook niet lief om jezelf zo te noemen!’ Neeee, ik heb het over een van mijn angsten, ’thalassofobie’, oftewel de angst voor grote wateroppervlaktes. En dan met name dat je de bodem niet kunt zien en niet weet wat er in het water leeft. Gelukkig is het bij mij geen fobie te noemen, maar de vraag of ik wel eens een sprintje getrokken heb in het midden van een waterplas omdat ik bang werd kan ik volmondig met ‘ja’ beantwoorden.
Op jonge leeftijd ben ik begonnen met zwemmen. Schoolzwemmen ging me goed af en vanaf mijn vijfde zwom ik iedere week bij de reddingsbrigade. Ik heb een blauwe maandag meegedaan aan wedstrijdzwemmen, maar door inspanningsastma en weinig trainingsmotivatie (hooguit 2x in de week naar het zwembad), was dit niet helemaal mijn ding. Iedere zaterdagmiddag dobberen, kletsen met een vriendin en af en toe voor de vorm wat reddingsgrepen oefenen, dat lag meer in mijn straatje. Kortom, wel zwemervaring, niet op hoog niveau.
Hoewel ik gek ben op water en graag in het zwembad te vinden ben, heb ik weinig ervaring met het open water. Op een luchtbedje aan de rand van een meer en af en toe op een SUP board, maar een waterplas oversteken of in de zee zwemmen, daar ben ik nog niet echt bekend mee.
Nu de triathlon-droom begint te kriebelen, vond ik het tijd om ook eens het open water op te zoeken. Online wat tips en tricks opgezocht, een zwemboei aangeschaft om goed zichtbaar te zijn en mijn spullen in mee te kunnen nemen en bepakt met zwemkleding, badmuts en zwembril trokken mijn blije bakkes en ik erop uit, naar zwemplas ‘de Kuilen’ (lees: ‘de Kuulen’, heel belangrijk voor deze Brabo).
Vol goede moed stond ik aan de rand van de waterplas. Brilletje op, badmuts op (deze volgorde las ik als tip op een blog: mocht je met wedstrijden mee gaan doen, dan tikken anderen minder makkelijk per ongeluk je zwembril van je hoofd) en ik stapte in het water.
Waar ik even niet aan gedacht had: met zwembril zie je scherp onder water. En onder water zitten waterplanten en vissen en zie je dat de grond afloopt en steeds dieper wordt. De lach op mijn gezicht verdween snel en ik durfde eigenlijk niet meer verder.
Ik besloot mijn ogen onder water maar dicht te doen. Misschien dat dat het beter maakte. En dit werkte deels. Maar mijn hartslag schoot omhoog en mijn slagen werden steeds sneller en roekelozer. Toen dwong ik mezelf om even te watertrappelen. Te relativeren. Waar ben ik bang voor? Het is niet alsof er walvissen rondzwemmen (fun fact, er zijn wel walviswervels in deze plas te vinden, de bodem zit hier vol met fossielen). Ik gooide mijn tempo omlaag en ging me focussen op kalmer worden en de angst te boven te komen.
Na een paar keer een rondje bij de Kuilen te hebben gezwommen, kreeg ik last van rode vlekjes op mijn lichaam. Veel jeuk, hoofdpijn en af en toe verhoging. Na het een en ander te hebben opgezocht leek het zwemmersjeuk te zijn, wormpjes die normaal eenden opzoeken, maar toevallig jouw huid gevonden hebben en die binnendringen. Vrij onschuldig, maar wel vervelend. En jawel, een paar weken later verscheen de melding dat er officieel zwemmersjeuk was vastgesteld bij de Kuilen en dat zwemmen daar werd afgeraden.
Gelukkig ontving ik genoeg tips over andere wateren in de buurt en door wekelijks waterkaart.net en zwemwater.nl in de gaten te houden, heb ik inmiddels genoeg mogelijkheden om toch een duik te wagen.
Hoewel ik bij iedere nieuwe waterplas het nog erg spannend vind wat er in het water kan zitten en mijn hartslag soms nog omhoog schiet, vind ik het steeds leuker worden. Een spannende, maar gave ervaring, die ik iedereen aan kan raden!
