The word is out! Sommigen van jullie wisten het al, maar ik durf het nu openlijk uit te spreken: mijn doel is om in 2029 aan de start te staan van Ironman Klagenfurt; 3,8km zwemmen, 180km fietsen en 42,2km hardlopen.
De Ironman 2029 is nog ver weg, nog zo’n 4 jaar op het moment van schrijven. Op social media zie je veel verhalen voorbij komen van mensen die vanaf ‘ongetraind’ (vaak wel al een sportieve basis) in een half jaar/jaar tijd een volledige triathlon willen doen. Super knap natuurlijk als je dit lukt en kudo’s voor het discipline en doorzettingsvermogen. Hoewel ik het een mega prestatie vind als je het op deze manier kunt voltooien, wil ik me hier met een aantal redenen pas over een paar jaar aan gaan wagen (als het me gaat lukken, uiteraard).
Blessures
Door in een te korte tijd zowel frequentie, als afstand, als snelheid op te bouwen, is het gevaar dat je lichaam tegen gaat sputteren. Mentaal ben je misschien klaar om vaker, sneller en verder te gaan, maar o.a. je spieren, pezen en banden moeten dit wel allemaal aankunnen. Liever rustig aan opbouwen, om met zo min mogelijk pijn en blessures die eindstreep te halen.
Lol
Ik begon in 2021 met hardlopen om af te vallen, ik ben blijven hardlopen omdat het me mentaal een gelukkiger mens maakt. Het is goed om beweging in te zetten voor een gezond en mobiel lichaam. Afvallen bereik je echter door een calorietekort en vaak heb je meer aan aangepaste voeding dan puur te sporten om af te vallen. Daarnaast lijkt me persoonlijk duursport niet de beste manier om af te vallen, want van hardlopen krijg je honger en fietsen is een eetcompetitie (mijn mening).
Uiteraard merk je wel dat je lichaam verandert van veel beweging en dat je je fitter en energieker gaat voelen. En wat voor mij een enorme motivatie is: ik kan er mijn hoofd mee leegmaken. Als ik gesport heb, dan voel ik me vaak een stuk positiever. En dát is waar voor mij sport en beweging om hoort te gaan: je geestelijk en lichamelijk fijn voelen.
Op het moment dat je volle bak naar een doel toe werkt, gaat dit gepaard met de nodige stress en ‘noodzaak’ om te gaan. Je moet, anders ga je het niet redden. Tuurlijk mag de aanloop naar een evenement of wedstrijd gepaard gaan met gezonde spanning, maar uiteindelijk doe je het voor de lol (wederom, mijn mening).
Ik vind het zo jammer om zoveel mensen op social media te zien die het alleen maar hebben over ‘zware trainingen’, opzien tegen een onderdeel (bijvoorbeeld een hekel hebben aan zwemmen) of met tegenzin een schema volgen. Dan haal je misschien binnen het jaar je einddoel, maar wil je vervolgens níks meer met de sport te maken hebben. Ontzettend zonde natuurlijk.
Gun jezelf het gevoel van trots en overwinning
De eerste keer dat ik 1km aan een stuk kon hardlopen zonder tussendoor te wandelen gaf me net zo’n kick als de eerste keer dat ik een halve marathon liep. Het is zo gaaf om iedere keer die grens te verleggen, telkens een nieuwe mijlpaal te bereiken. Dit kan en mag voor iedereen verschillend zijn, maar ze zijn zo belangrijk om de lol, energie en motivatie te behouden. Ik wil trots kunnen zijn op iedere stap die ik bereikt heb en zou het zonde vinden om dit allemaal in één keer er doorheen te jagen, op weg naar een einddoel. De echte Ironman is de training, de race is de kers op de taart; De medaille voor al die trainingsuren. Geniet ervan.
Het is natuurlijk aan ieder voor zich om hierin een keuze te maken en mijn mening is er ook maar een van velen. Het is vooral super gaaf als je iets kunt vinden waar je blij van wordt, iets waar je je zowel gelukkiger als energieker van kunt voelen. Op welke manier dan ook.
En nu die Ironman. Wat een afstand! Of het me ooit gaat lukken? Geen idee. Het is iets wat ik jaren geleden nooit voor mogelijk had gehouden. Maar goed, als je me 5 jaar geleden had gezegd dat ik in mijn leven ooit een halve marathon zou lopen, had ik je voor gek verklaard. Er is echter een belangrijk ding veranderd, waardoor ik nu wel mijn droom uit durf te spreken. Jaren geleden, als iemand me zei ‘dat lukt je niet’, dan geloofde ik het en begon ik er niet aan. Als nu iemand tegen mij zou zeggen dat ik het niet kan, dan zeg ik: ‘Watch me!’
‘What if I fall?’
‘Oh but my darling. What if you fly?’
– Erin Hanson