Het jaar zit er bijna op. Mijn eerste echte triathlon- en wielrenjaar. Ik heb geleerd hoe mijn racefiets in elkaar steekt en heb er een mooi aantal kilometers mee kunnen maken. In juni deed ik mee aan de triathlon van Wijchen, met de beginnersafstand (1/8ste triathlon) en in oktober rende ik de halve marathon van Eindhoven (21,1km). Dat laatste had eigenlijk een estafettemarathon met collega’s moeten zijn (zo’n 10km), maar aangezien de rest allemaal de halve ging rennen, werd het óf de 5km, óf een halve marathon. Dan toch maar die halve proberen, tof dat het ook daadwerkelijk gelukt is.
Het was een jaar waarin ik gegroeid ben en veel geleerd heb, maar ook best wel wat ‘rookie mistakes’ gemaakt heb. Mocht je denken ‘het lijkt mij ook gaaf om aan een sportief evenement mee te doen, maar het is allemaal nog wat nieuw en overweldigend’, of je bent al ervaren en op zoek naar een lachmoment, dan heb ik hier wat tips en quotes over mijn leermomenten van het afgelopen jaar.
Om klikpedalen te gebruiken op je racefiets heb je schoenen met schoenplaatjes nodig
Niet ik die 3x (ja echt) op pad is gemoeten, omdat ik 1. niet wist wat klikpedalen waren en dacht dat je daar je normale schoenen op kon vastklikken, 2. erachter kwam dat je er speciale schoenen voor nodig had en 3. je losse schoenplaatjes nodig hebt die je op die schoenen vast maakt, zodat je de schoenen in de klikpedalen kunt klikken. Ja. Echt.
Lefty loosey, righty tighty geldt niet voor alles
Ik heb van mijn vader geleerd dat je schroeven, moertjes, zo’n beetje alles met een schroefdraad rechtsom vastdraait en linksom losmaakt. Dat geldt dus NIET voor trappers. Ik kwam hier pas na zo’n driekwartier klooien met mijn trappers met klikpedalen achter. (De rechtertrapper gaat rechtsom, de linker linksom, zodat je ze niet los kunt trappen tijdens het fietsen)
Geen ondergoed onder je fietsbroek
Thank god dat ik dit leerde voor mijn eerste fietsrit. Wellicht weet iedereen dit, maar een gewaarschuwd mens telt voor twee.. Ouch!
Go slow to go fast
Sowieso is consistentie het allerbelangrijkst. Ook al zie je even geen verbetering, door iedere keer te blijven opdagen en een training te volgen, ga je vanzelf progressie merken. Misschien ga je niet direct sneller, maar voel je wel dat dingen makkelijker gaan. Minder spierpijn, lagere hartslag en ademhaling, een langere afstand. Verder heb ik gemerkt (hoewel ik in het begin te koppig was om me écht eraan te houden) dat wanneer je bewust langzamer gaat en je ego opzij zet, dat je uiteindelijk beter en sneller wordt.
Met een zwembril zie je scherp
Joh Thanja, echt? Ja I know, beetje een dooddoener, maar ik was zó ontzettend bang toen ik voor het eerst in open water zwom met een zwembril op. Toen merkte ik pas hoe erg mijn dieptevrees en angst voor open water was. Mocht je twijfelen of je hier last van hebt, zwem eerst een paar baantjes aan de rand van het water, dan ben je ook snel in het ondiepe mocht je bang worden. Oh, en altijd zwemmen met een zwemboei! (ivm zichtbaarheid en daarnaast een drijfmiddel mocht je in paniek raken of kramp krijgen) En het liefst natuurlijk niet alleen op pad gaan.
Sporten helpt je Spotify naar de getver
Sommige mensen sporten het liefst zonder geluid, anderen met een podcast. Voor de ‘zwaardere’ trainingen zet ik het liefst muziek op. Harde muziek. En hoewel ik metal erg kan waarderen, zoek ik tijdens het sporten vaak iets nog net wat sneller en harders op. Ondertussen staat mijn sportlijst vol met techno, hardstyle en hardcore. Of zoals vriendlief het noemt: meuk. En dat klopt ook wel. Ik was dit jaar niet per se trots op mijn terugblik vanuit Spotify Wrapped. Nog wel even een tip voor mensen die ‘m nog niet kennen: tijdens het hardlopen of fietsen in de buitenlucht is veiligheid natuurlijk heel belangrijk. Met ‘bone conducting headphones’, oftewel een koptelefoon die niet in of op je oren zit maar tegen je slaap (bijvoorbeeld Shokz), kun je zowel muziek als omgevingsgeluid horen.
Hoge hartslag is hoge nood
Voor de triathlontrainingen heb ik een paar keer een koppeltraining gedaan, waarbij je meerdere disciplines achter elkaar uitvoert (bijvoorbeeld een stuk hardlopen na het fietsen). Dit vond ik best intensief en ik merkte dan ook dat mijn hartslag veel hoger was wanneer ik ging hardlopen na het fietsen. Dit resulteerde meerdere keren in het afbreken van de training en nét op tijd een pitstop kunnen maken. Thank god dat ik hier niet pas op de dag van m’n eerste sprinttriathlon achter kwam (dan werd het letterlijk sprinten). Blijven oefenen, gas terug nemen en voor mij de tijdelijke oplossing om Imodium voor de wedstrijd in te nemen (al is dit geen aanrader, aangezien het vocht uit je lichaam onttrekt). Maar wederom, een gewaarschuwd mens..
Meedoen is belangrijker dan winnen
Wederom een beetje een dooddoener, maar ik wil het toch even benoemen. Ik heb mensen zowel tijdens de triathlon als tijdens de hardloopwedstrijden het afgelopen jaar zien stuk gaan van de pijn, overgeven en flauwvallen bij de finish. Hoe graag ik ook die finish wil halen, lol erin hebben en blessurevrij bewegen is voor mij toch het allerbelangrijkst. Ga niet onvoorbereid starten aan een evenement en durf gas terug te nemen wanneer het niet je dag is. Makkelijker gezegd dan gedaan, je traint niet voor niks een lange periode voor een evenement, maar toch is daarna ook nog met plezier kunnen bewegen me zoveel meer waard dan een nieuw persoonlijk record.
Niemand lacht je uit
Ik begon dit jaar erg onzeker. Ik was nog heel onbekend met mijn wielrenfiets. Eind vorig jaar had ik mijn fiets op zolder op de Tacx gezet (hiermee maak je er een soort hometrainer van die digitaal kan meten hoe snel je gaat en hoeveel vermogen je trapt) en daarvoor had ik maar een paar keer buiten gefietst. De eerste keer dat ik met de fiets naar buiten ging was ik bang dat ik zou vallen met de klikpedalen. En sterker nog, voor de eerste helling ben ik moeten stoppen en moest ik opzoeken hoe ik ook alweer moest schakelen met de racefiets (ik ben een stadsfiets met 3 versnellingen gewend, wist ik veel welke flipper ook alweer waarvoor diende). Toen ik net een beetje zekerder werd, was het tijd om aan een eerste tourtocht mee te doen. Ik had immers nog niet eerder in een groep gefietst en dat is héél anders dan in je eentje. Dit wilde ik toch een keer geprobeerd hebben, voordat ik met collega’s aan de tocht van 125km begon. Tijdens die tourtocht, maar ook tijdens de rit met collega’s kreeg ik heel veel tips en hulp, waarvan ik op een fijne manier veel heb kunnen leren.
Ook voor de eerste sprinttriathlon was ik ontzettend zenuwachtig. Lukt het wisselen, wat als ik van mijn fiets val tijdens het op- en afstappen, wat als ik moet lopen tijdens het hardlopen, omdat de energie op is.
Tegenwoordig kom ik met een bezweet rood tomatenhoofd thuis na het hardlopen en durf ik rustig een praatje met de buren te maken. Tijdens het rennen even overschakelen naar wandelen doe ik zonder schaamte. Niemand is zo druk met jou bezig als jijzelf. Mensen zien het niet, boeit het niet, of ze vinden het herkenbaar. En spanning voor of tijdens een evenement? De meeste mensen ervaren wel wat spanning. En de meeste mensen, zeker tijdens een triathlon, staan allemaal klaar om je te helpen. Of het nu ‘gewone stervelingen’ of ‘Ironman-beasts’ zijn, iedereen is ooit ergens begonnen.
Hopelijk hebben deze ervaringen en tips je vermaakt of kunnen helpen. Mocht je zelf nog leuke tips of momenten willen delen, ik hoor het graag!
Fijne jaarwisseling iedereen en op naar een nieuw sportief jaar!