Door autisme werkt mijn brein net even wat anders dan een stereotype brein. Zo is de prikkel- en communicatieverwerking verschillend. Sommige prikkels komen harder, feller, of juist minder goed binnen en qua communicatie heb ik vaak net wat meer context nodig, om te begrijpen waar iets over gaat (op welk moment, met welke intonatie of wat voor een emotie iets gezegd wordt, bijvoorbeeld).
Deze verschillen zorgden vroeger vaak voor misverstanden en onbegrip. Een grap die niet begrepen werd, vermoeidheid door overprikkeling en buiten de groep vallen.
Dit alles zorgde ervoor dat ik van jongs af aan veel naar de mensen om me heen ging kijken. Hoe moet ik me gedragen, wat moet ik zeggen of doen om ‘normaal’ te zijn. Een eigen mening vormen en luisteren naar mijn lichaam werden hierdoor moeilijker en nog steeds vind ik het moeilijk om zelf een beslissing te maken of mening te geven zonder dit bij een ander te polsen.
Thanja, deze blog gaat toch over sport? O ja, ik wilde een bruggetje maken. Kom ik zo op terug.
De afgelopen weken/maanden werk ik eraan om de intensiteit van het sporten te verhogen. Vaker, langer en meer gestructureerde workouts. Ik wil een goede basis opbouwen richting een eerste sprint triathlon (+/- 750m zwemmen, 20km fietsen en 5km hardlopen).
De structuur helpt enorm en het maakt dat ik met discipline, maar ook een flinke dosis motivatie aan de slag ga.
Naast dat ik aan mijn lichaam begin te merken dat het sporten goed is voor mijn conditie, energie en gemoedstoestand, merk ik ook nog een andere verandering: ik begin me mentaal sterker en assertiever te voelen. Iets wat ik van tevoren nooit verwacht had met beweging te kunnen bereiken.
Allereerst leer ik beter te luisteren naar mijn lichaam. Veel mensen om me heen hebben een (vaak goedbedoelde) mening. Volgens sommigen sport ik teveel, volgens anderen te weinig (om bepaalde doelen te kunnen behalen). Voor de een is mijn tempo te hoog (hartslag hoort in een lagere zone te zitten) en om maar niet te spreken over de Garmin statistieken en suggesties..
Zoveel meningen en adviezen, zoveel verschillen. Voorheen zou ik hier radeloos van worden, maar juist het tegendeel is waar: ik denk steeds vaker na over wat ik zelf wil. Hoe ik me op dat moment voel, lichamelijk, geestelijk. En dáár stem ik mijn plannen op af.
Voor de een niet meer dan logisch, maar voor mezelf best een stap.
Daarnaast zie ik mezelf niet als leider. Ik ben geen schaap zonder mening, die durf ik best te geven, maar vooraan staan en de regie in handen nemen ligt nog niet echt in mijn straatje.
Tóch zie ik steeds vaker dat ik wel naar de voorgrond durf te treden.
Zo ging ik vanochtend zwemmen en was er een chaotische wirwar aan mensen die door elkaar heen aan het zwemmen waren. De sfeer was niet top.
Ik besloot daarop de mannen in mijn deel van de baan aan te spreken met de vraag of we achter elkaar aan konden zwemmen in een treintje/ronde en de mannen vonden het een goed idee.
Wederom iets simpels, maar voor mij een moment van groei. Ik bleef rustig in de chaos en nam initiatief, iets wat ik achteraf best tof vond.
Deze blog ging meer over persoonlijke groei in plaats van over sport, maar ook dit soort dingen schrijf ik graag van me af.
Bewegen gaat niet alleen over fitter worden of afvallen. Het mentale aspect: discipline, humeur, ontspanning, groei, zijn minstens zo belangrijk.
Ik ben benieuwd waar het me gaat brengen!
