Op 3 september was het zover. Een eerste kennismaking met de triathlon-wereld: de High Tech Triathlon in Eindhoven.
In een team van 3 collega’s gingen we de uitdaging aan van 1/4 business triathlon, dat wil zeggen: 1km zwemmen, 40km fietsen en 10km hardlopen. Tussen de disciplines in is er een wisselzone en geef je jouw enkelband met tijdsregistratie-chip af aan het teamlid wat de volgende uitdaging voor diens rekening neemt. Ik mocht beginnen als zwemmer.
Wat een prachtig weer was het! Zonnetje scheen en het was een graad of 24. De watertemperatuur was 20,7 graden, dus een wetsuit was toegestaan (mag tot een max. van 22 graden, ivm oververhitting).
Ik had daarvoor twee keer eerder geoefend met wetsuit en ik vond het nog zwaar. In principe heb je een betere ligging in het water, je drijfvermogen is veel hoger met zo’n pak aan. Tegelijkertijd merkte ik dat ik er nog wat lastiger door leek te kunnen ademhalen. Of dit kwam door de ligging, sneller zwemmen, of verkeerde techniek, dat weet ik nog niet. Maar gezien de racedag er al aankwam, had ik weinig tijd om daar meer in te kunnen analyseren. Ik leek er tijdens de trainingen wel profijt van te hebben.
Ik twijfelde nog tot een halfuur voor de start, maar besloot toch met wetsuit te gaan.
Vlak voor de start kregen we nog kort een briefing. Wat de route in het water was (langs de boeien en onder de brug door), welk pad naar de wissel, wat regels voor de fietser en loper en toen werd het signaal al gegeven dat we richting de start konden gaan.
Ik was enorm zenuwachtig. Het was best druk. Naast de 1/4 business editie waar 27 teams aan meededen, was er nog een 1/8 business editie, open series 1/4 en 1/8 (triathleten die zelf, buiten een organisatie meededen) en een ouder-kind serie. In totaal ruim 600 deelnemers/teams, met de nodige support.
Enorm leuke, positieve sfeer hing er en ook ik had het geluk de nodige support te krijgen van o.a. mijn ouders en vriend. Daarnaast kwam de baas ook even langs om ons team moed in te spreken.
En dan loop je richting de start. Alleen. Ineens komt het besef en de spanning. Even het water in, aanvoelen hoe het gaat met pak aan. Terug de kant op. Route visualiseren, herinneren dat je 2 rondes moet, duikbril nog een keer goed doen. Ik wil in de tweede rij gaan staan, net niet vooraan. De snellere zwemmers halen je in en energie verspillen aan geworstel in het begin kun je beter besparen. Ik kijk naar waar ik naar toe wil, maar op dat moment gaat het startsignaal al. En ik sta nog in de voorste rij! Nouja, dan maar snel zwemmen om weg te komen. Dat lukte, geen ‘wasmachine’ waar ik in belandde. Maar wel als gevolg: na zo’n 100 meter was ik volledig buiten adem. Na de eerste boei ging ik over op schoolslag. Als een Franse Bulldog die iets te lang achter de bal aan heeft gerend hijgde ik in het water. Waar was ik aan begonnen? ‘TWEE rondes! Hoe ga je dit volhouden?’ ging door mijn hoofd.
Oke rust herpakken. Dan maar schoolslag. Ik keek achter me en er lagen voor mijn gevoel zo’n 10 man achter me die in schoolslag zwommen. ‘Die kan ik voorblijven’. Met stukken borstcrawl tussendoor kon ik een beetje bij blijven met de groep waar ik in zwom. Ik kwam erachter dat mijn techniek best prima leek. Met borstcrawl ging ik best rap. En toen merkte ik richting het eind van de eerste ronde dat anderen het ook zwaar begonnen te krijgen. Dit was mijn redding! Ik heb de afgelopen maanden ongeveer 1x in de week gezwommen, vaak minimaal 1,5km. Ik wist dat ik dit vol kon houden. Langzaam maar zeker ging ik zelfs in schoolslag mensen voorbij en toen kwam het vertrouwen weer. Kijken naar de witte badmuts voor me, tactiek bedenken hoe ik het makkelijkst voorbij kon gaan en dan even sprinten met borstcrawl. Tegen het eind hiermee zo’n 6 mensen in kunnen halen. ‘Gaaf!’
Maar toen het water uit. Lichtelijk gedesoriënteerd de blauwe loper op, richting de wisselzone. ‘Oja, ik moet rennen!’ Half sjokkend ging ik richting de fietsers. En toen begon het geklap, zag ik mijn support en dan komt die smile weer naar boven. Het was pittig, maar wat is dit gevoel gaaf zeg! Als dertiende van de 27 deelnemers kwam ik over de streep, een resultaat waar ik heel blij mee ben.
Zoekend naar de fietser uit mijn team rende ik de wisselzone in. Hij pakte de enkelband met chip over en ging er als een speer vandoor. Voor hem 6 rondes te gaan, vol frisse energie. Met een gemiddelde van 32,5km/u een hele mooie snelheid. Hij wist het team naar de tiende plek te brengen.
Toen volgde de wissel met onze hardloper. Die leende mijn horloge om een inzicht in zijn pace en hartslag te krijgen tijdens de run. In een (voor mijn doen) bizar tempo liep hij de 10km, met 44 minuten kwam hij over de finish. Toen hij het horloge stopte verschenen er direct zo’n 5 nieuwe PR’s op mijn Garmin en Strava profiel, ik heb het toch maar eerlijk gehouden en deze race van mijn profiel gehaald ;).
Door de snelle hardloopronde waren we weer een aantal plaatsen opgeschoven en uiteindelijk zijn we als zesde geëindigd. Heel trots op dit resultaat! Een enorm leuke ervaring. En wat een toffe sfeer hing er!
Één ding is zeker: ik vond de aanloop naar deze eerste wedstrijd enorm spannend, maar ik zou het zo weer doen. Ik kijk nu al uit naar de volgende uitdaging!
1 Comment